Saturday, 20 May 2017

Christos Armando Guezos


                                          Ito Jakuchu (Japanese: 1716-1800) - Phoenix and Sun


The awareness of the phoenix

Ι.

And you know what?
I broke.
I had written lies once
Ι am invulnerable
but just listen to me:
I broke.
By now I have some of the awareness
of the phoenix
the fact he resurrects
is nothing compared
to his death each time
of all that preceded.
Life comes back
but memory lingers.

Christos Armando Guezos


Η επίγνωση του φοίνικα

Ι.

Και ξέρεις κάτι;
έσπασα.
Κάποτε είχα γράψει ψέματα
είμαι άτρωτος
αλλά άκου με λίγο:
έσπασα.
Πλέον έχω κάτι από την επίγνωση
του φοίνικα
το γεγονός ότι ανασταίνεται
δεν κάνει τίποτα μπροστά στην ανάμνηση
του κάθε φορά θανάτου του
των όσων προηγήθηκαν.
Η ζωή επανέρχεται
αλλά η μνήμη μένει.


Χρήστος Αρμάνδο Γκέζος


Friday, 12 May 2017

Chryssanthie Polyzou

                                                                  Roman mosaic in Zippori (Sephoris) Israel

Timeo Danaos et dona ferentes
(Beware of Greeks bearing gifts)


Beware of the 
people fireworks
Of those I speak with the heavenly glow
You know it
they possess the language of the angels
Beware
They always dictate you your words
before they enter the poem
As if they have just freed them from prison
Beware
They last as long as a lightning 
And who 's to save you 
from the darkness to come

Beware of Greeks
even those bearing love


Chryssanthie Polyzou


"Φοβού τους Δαναούς " 


Να τους φοβάσαι  
Τους ανθρώπους πυροτεχνήματα 
Γι αυτούς μιλώ με την ουράνια λάμψη  
Το νιώθεις πως κατέχουν τη γλώσσα των αγγέλων  
Να τους φοβάσαι 
 Σου υπαγορευουν πάντοτε τις λέξεις σου 
πριν μπουν στο ποίημα 
Σαν να τις ελευθέρωσαν από τη φυλακή τους 
 Να τους φοβάσαι  
Κρατάνε όσο μια αστραπή 
Και ποιος σε σώζει 
απ ' το σκοτάδι που θα έρθει. 

Να τους φοβάσαι τους Δαναούς  
κι ας φέρνουν έρωτες


Χρυσάνθη Πολύζου

Friday, 5 May 2017

Panos Kyparissis

                                          
                                              Richard Diebenkorn, Seated Girl by a Window, 1960

 Silent iambs

Claiming the unfulfilled
no wish is longer melodic

I read your lips in silence
and you behind the glass
you gaze with that look of the sea
without finding a king
to make the myth work again

Apostrophe of the moon
curving unexpected rock
clatters of memory
and other heartbeats of the spring

What to gather with words?
what with silence?

With a little bit of I
with a mouth shut
I try a nursing
with a healing stern
and a hurt flag of the dusk

Panos Kyparissis


 Ίαμβοι Σιωπηλοί

Διεκδικώντας το ανεκπλήρωτο
καμιά ευχή δε μελωδεί

Διαβάζω τα χείλη σου στη σιωπή
κι εσύ πίσω απ' το γυαλί
κοιτάζεις με 'κείνο το βλέμμα της θάλασσας
δίχως να βρίσκεις βασιλιά
να στεριώσεις πάλι το μύθο

Δασεία του φεγγαριού
σμιλεύει απρόοπτο βράχο
ποδοβολητά της μνήμης
κι άλλες ταχυπαλμίες της άνοιξης

Τί να μαζέψεις με λέξεις;
Τί με σιωπή;

Με λίγο εγώ
με στόμα κλειστό
δοκιμάζω μια νοσηλεία
με πρύμνη ιαματική
και δειλινή σημαία πληγωμένη


Πάνος Κυπαρίσσης, Το χώμα που μένει

Monday, 1 May 2017

Panos Kyparissis

                                                       Camille Claudel, lovers

I slide inside
through the fresh arch of your body
silent vessel of the night
on a deep voyage of salvation

No doubts, no shores

Panos Kyparissis, Black cotton , 2009


Γλιστρώ μέσα
από τη χλωρή αψίδα του κορμιού σου
σιωπηλό καράβι της νύχτας
σε ταξίδι βαθύ του λυτρωμού

Δίχως αμφιβολίες, δίχως ακτές 


Πάνος Κυπαρίσσης, από την συλλογή "Μαύρο βαμβάκι", Μελάνι, 2009

Monday, 24 April 2017

Thanassis Kostavaras

Henri Manguin, Sleeper, 1918
                                     

Dreamlike Eros

The way you are, a dream.
The way you are, a light shiver of the breeze
sound of a flute coming from the echanted forest
In this way stand by me.
Face touched by a wizzard of Love
Body conquered by impetuous desire.

Stand by me as long as possible.

And let the hours not wake me.
A sweet bird's singing
never let me out of your embrace.

But like this, flooded by this timeless bliss
from the one to the other sleep let me pass, the longest.


Thanassis Kostavaras, The tranfigurations of the gardens, 2003



ΕΝΥΠΝΙΟΣ ΕΡΩΣ


Έτσι όπως είσαι, όνειρο.
Έτσι όπως είσαι, ανάλαφρο σκίρτημα αύρας
ήχος φλογέρας που έρχεται απ' το μαγεμένο δάσος
Έτσι μείνε κοντά μου.
Πρόσωπο αγγισμένο από έναν μάγο Έρωτα.
Σώμα πολιορκημένο απ' τον αχαλίνωτο πόθο.


Μείνε κοντά μου όσο γίνεται περισσότερο.


Κι ας μη με ξυπνήσουν οι ώρες.
Έστω πουλιού γλυκό κελάηδισμα
ας μη με βγάλει απ' την αγκάλη σου.

Μα έτσι, πλημμυρισμένος απ' αυτή την άχρονη ηδονή
από τον έναν, στον άλλον ύπνο ας περάσω, τον βαθύτερο.



Θανάση Κωσταβάρα, από την συλλογή ¨Οι μεταμορφώσεις των κήπων", Μεταίχμιο, 2003

Thursday, 13 April 2017

Manolis Pratikakis

                                   Joseph Mallord William Turner, Sea View (About 1826)


With you, even head winds become fair


Love, love you are all the sunshines together; all the beaches
of home.You are the return and at the same time the everlasting
sailing— How should I get bored? I row, I dock at the
piers of your hips.


I follow Ulysses in your sea caves.


Your voice broadens my hearing 's shell, till
it becomes school presenting its ancient busts
And the classrooms new, for our words to run 
carefree and become children of future people.


Manolis Pratikakis



Μαζί σου, και με ενάντιους ανέμους ουριοδρομώ 

.

Αγάπη,αγάπη είσαι όλες μαζί οι λιακάδες· όλες οι αμμουδιές
της πατρίδας.Είσαι η επιστροφή κι εν ταυτώ ο αιώνιος
απόπλους — πώς να πλήξω; Κωπηλατώ, ελλιμενίζομαι στις
προβλήτες των λαγόνων σου.


Οδυσσεύω στις πελαγίσιες σου σπηλιές.


Η φωνή σου διευρύνει της ακοής μου το όστρακο,ώσπου
να γίνει σχολείο που έχει να δείξει παμπάλαιες προτομές.
Κι αίθουσες νέες,για να μπορούν αμέριμνα να τρέχουν και να
είναι παιδιά μελλοντικών ανθρώπων τα λόγια μας. 

Μανόλης Πρατικάκης

Tuesday, 11 April 2017

Yerassimos Lykiardopoulos

                                              Jeune femme au piano - François Gauzi, 1904

III

All is played on a true lie
so tenderly
with skilled fingers
on the piano

all is  played
following a tune without a tune.

This can't go on  my voice on your song
somebody should tell the out of tune truth

even if we are to hush for ever.


Yerassimos Lykiardopoulos, Mandarin's poems, 2002


ΙΙΙ

Όλα παιγμένα πάνω σ' ένα ψέμα αληθινό
τόσο τρυφερά
μ' έμπειρα δάχτυλα
στο πιάνο

όλα παιγμένα
πάνω σ ΄ένα σκοπό χωρίς σκοπό.

Δεν πάει άλλο το τραγούδι σου με τη φωνή μου
κάποιος πρέπει να πει την παράφωνη αλήθεια

έστω κι αν είναι να σωπάσουμε για πάντα.

 Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος, Τα ποιήματα του Μανδαρίνου, Εκδ. Ύψιλον 2002


Saturday, 8 April 2017

Erina Espiritou

                                           Marc Chagall, Lovers above town

Lovers

Lovers don't share the same house
nor share the same sheets
they don't watch the news of eight together
and never worry who' s going to take out the garbage.

Lovers don't have pets
nor flowerpots on the balcony
they don't close the curtains
nor turn the lights off.

Lovers wake up at dawn
with a smile on thirsty lips
and invincible desire
they caress the words on the notepads
and then burn the pages.

Lovers never die
they live under the cinders
and wait for just a blow
a mere blow
to fire up the flame
which every single night try
to put out so desperately in vain.

Lovers make scenarios
of hatred and infidelity
when at the same time they would even sell their soul
for one "last" embrace.

Erina Espiritou



Οι εραστές


Οι εραστές δεν μένουν στο ίδιο σπίτι
ούτε μοιράζονται τα ίδια σεντόνια
δεν βλέπουν μαζί το δελτίο των οχτώ
και δεν ανησυχούν ποιος θα βγάλει τα σκουπίδια.

Οι εραστές δεν έχουν κατοικίδια
ούτε στο μπαλκόνι γλάστρες
δεν κλείνουν τις κουρτίνες
μήτε τα φώτα.

Οι εραστές ξυπνούν χαράματα
με ένα χαμόγελο σε χείλη που διψούν
και ακατανίκητο πόθο
χαϊδεύουν τις λέξεις στα σημειώματα
και μετά καίνε τις σελίδες.

Οι εραστές δεν πεθαίνουν ποτέ
ζουν κάτω από τις στάχτες
και περιμένουν μιαν αναπνοή
μια και μόνο αναπνοή
να φουντώσει την φλόγα
που κάθε βράδυ προσπαθούν
μάταια να σβήσουν.


Οι εραστές φτιάχνουν σενάρια
μίσους και απιστίας
και την ίδια στιγμή θα πούλαγαν και την ψυχή τους
για μια αγκαλιά “ακόμα”.

Ερίνα Εσπιρίτου

Sunday, 2 April 2017

Polyzou Chryssanthie

                          Pear Trees and Flowers at Eragny, Morning, 1886 - Camille Pissarro


Spring in Kallithea

Unfortified  city
Surrendered, tonight, 
To the blossoms of bitter orange trees


Chryssantie Polyzou


Άνοιξη στην Καλλιθέα

Ανοχύρωτη πόλη
Παραδομένη, απόψε,
Στα άνθη της νερατζιάς


Χρυσάνθη Πολύζου, Χαρτοκόπτης Απρίλης 2017


Thursday, 23 March 2017

Alexios Mainas

                                      Oskar Kokoschka (1886-1980), Triptych – Prometheus, 

Were you

 A floating, edible,
surrendered body.

Were you a bird you would definitely be an eagle-
not so much for your royal gender
and your blonde hair
but for your beak on my liver.

Alexios Mainas, The content of the remaining

ΑΝ ΗΣΟΥΝ

Πλωτό, εδώδιμο,
παραδομένο σώμα.

Αν ήσουν πουλί θα ΄σουν βέβαια αετός-
όχι τόσο για το βασιλικό σου γένος
και τα ξανθά σου μαλλιά
όσο για το ράμφος σου στο συκώτι μου.

Αλέξιος Μάινας, Το περιεχόμενο του υπόλοιπου

Monday, 6 March 2017

Yiannis Kontos

                           
                                Francisco de Goya (dark paintings) Saturn devouring his son, 1819-1823, detail



What a wild beast time is

We put it in a cage

and tame it.

Then, in the house:

it runs, it plays and falls asleep.

Then suddenly, one day , it remembers

its free life

and eats us. 



Yiannis Kontos




Αγρίμι που είναι ο καιρός.

Τον βάζουμε σε κλουβί

και τον εξημερώνουμε.

Μετά, μέσα στο σπίτι:

τρέχει, παίζει και κοιμάται.

Ξαφνικά, μια μέρα, θυμάται

την ελεύθερη ζωή του

και μας τρώει.



Γιάννης Κοντός

Saturday, 4 March 2017

Nikos Karouzos

                                                    Eros,  Pompei , Roman fresco

Eros is morning dew
that dries in a little while
all what's left is musical sadness
to the end of the world.
Eros exists in memory
love does not.
So we aim for immortality.

Nikos Karouzos, Oedipus tyrannised



Ο έρωτας είναι πρωινή δροσιά
που σε λίγο στεγνώνει
κι απομένει μουσική δυστυχία
στα πέρατα.
Ο έρωτας είναι μέσα στη μνήμη
μα η αγάπη όχι.
Σκοπεύουμε λοιπόν αθανασία.


Νίκος Καρούζος, Οιδίπους Τυραννούμενος και άλλα ποιήματα,Ίκαρος, 2014


Monday, 27 February 2017

Alexios Mainas

                                                                    Anton Mauve


Lies
                                                               A cheap red

Useless, on earth, the emigration
of the cranes
and the fall of the unwritten sheets.
Let the fields stay
flat and curved
and the furnishing of the white,
snow quietly layered
forming  knots-
so much the cold around you
you wouldn't talk that much.


Alexios Mainas


Ψέματα 

                                            Κόκκινο του σωρού. 

Ασκοπη, εν κόσμω, η αποδημία
των γερανών
κι η πτώση των άγραφων φύλλων.
Ας μείνουν λοιπόν κάμποι
επίπεδοι και κυρτοί
κι η επίπλωση της λευκότητας,
χιόνι που στρώθηκε αθόρυβα
και σχημάτισε κόμπους -
γύρω σου τέτοιο κρύο
που δεν θα 'λεγες τόσα.

Αλέξιος Μάινας

Saturday, 18 February 2017

Nikos Dimou

                                           Henri Lebasque, femme sur le lit, 1865


Dedication

I have forgotten the scent of the jasmine.


But exiting at night, all of a sudden,
dressed in the thin tunic of  your sweat
dressed in the golden garment of your perfume,
I fell against the scent of the jasmine as against a wall of glass.
I keep dreaming of what I lived.
The fresh body in the shadows,
the vigorous body in ecstasy
and the cry , the cry-

I love you tenderly and I love you wildly,
I walk at night dressed in your thin sweat
wreathed with the scent of  jasmine
and I foresee.

I doubt the poem, it 's poor.
I am also poor without you.
If we make a poem together
I have never written a better one.

Nikos Dimou



Αφιέρωση  



Είχα ξεχάσει πώς μυρίζει το γιασεμί.

Αλλά βγαίνοντας στη νύχτα, ξαφνικά,
ντυμένος λεπτό χιτώνα τον ιδρώτα σου
ντυμένος χρυσό ιμάτιο το άρωμά σου,
χτύπησα πάνω στην οσμή του γιασεμιού σαν σε γυάλινο τοίχο.
Ονειρεύομαι αυτό που έζησα.
Το σώμα το δροσερό με τους ίσκιους,
το σώμα το δυνατό με την έκσταση
και την κραυγή, την κραυγή –

Σ’ αγαπώ τρυφερά και σ’ αγαπώ άγρια,
περπατώ την νύχτα ντυμένος τον λεπτό σου ιδρώτα,
στεφανωμένος το άρωμα του γιασεμιού
και προφητεύω.

Αμφισβητώ το ποίημα, είναι φτωχό.
Είμαι κι εγώ φτωχός χωρίς εσένα.
Αν ποίημα είμαστε μαζί
δεν έχω γράψει καλύτερο.


Νίκος Δήμου

Monday, 13 February 2017

Tassos Korfis

                                                       Pierre-Auguste Renoir, Woman at the Garden, 1873

Because


Because, when you left, the rains began,

Sudden in autumn, constant in winter

And the garden got full of leaves and migratory birds

And the ivy got deserted by snakes and lizards.

Because you were the high wall

Where I hid my face, the roots of the trees

that gave me life, the night of the scared animals,

The sinful fruit and the marigolds.



Because you were the fertile soil

That shivered at my touch.


Tassos  Korfis




Γιατί



Γιατί, όταν έφυγες, άρχισαν οι βροχές,

Ξαφνικές το φθινόπωρο, συνεχείς το χειμώνα

Και γέμισε ο κήπος φύλλα κι αποδημητικά,

Κι ερήμωσε ο κισσός από φίδια και σαύρες.

Γιατί εσύ ήσουν ο ψηλός τοίχος

Που έκρυβα το πρόσωπό μου, οι ρίζες των δέντρων

Που μ' ανάσταιναν, η νύχτα των φοβισμένων ζώων,

Ο αμαρτωλός καρπός και τα νεκράνθεμα.



Γιατί εσύ ήσουν η εύφορη γη

Που ριγούσε από τ' άγγιγμά μου.


Τάσος Κόρφης


Sunday, 5 February 2017

Papastergiou Dimitris

                                                                  Giannis Migadis



Some poets' homes

                                             In memory of Yiannis Varveris

Some poets' homes are in a mess
The floor in dust
Spiders on the ceiling
Piles of dishes in the sink
It's because they are usually away
On a word safari:
In Then and in Now

In Smyrna or in Mystras
In Hell or in Heaven
In Joy or in Sorrow

And when they are back
Still tidying up, they get inspired and they work devastated
While washing up a spoon the sirup of the dead mother shines
While washing up a dish the dinner of a separation revives...


Dimitris Papastergiou



Τα σπίτια κάποιων ποιητών 

                                                      μνήμη Γιάννη Βαρβέρη


Τα σπίτια κάποιων ποιητών είν’ ακατάστατα
Το πάτωμα σκονισμένο
Αράχνες στο ταβάνι
Στοίβες πιάτα στο νεροχύτη
Είναι γιατί συνήθως λείπουνε
Σε σαφάρι λέξεων:
Στο Τότε και στο Τώρα

Στη Σμύρνη ή στο Μιστρά
Στην Κόλαση ή στον Παράδεισο
Στη Χαρά και στη Λύπη

Οπόταν επιστρέφουν δεν έχουν πολύ χρόνο
Συγυρίζοντας ακόμη, εμπνέονται κι εργάζονται καταρρακωμένοι
Ξεπλένοντας ένα κουταλάκι λάμπει το σιρόπι της νεκρής μητέρας
Ξεπλένοντας ένα πιάτο ανασταίνεται το δείπνο ενός χωρισμού…


Δημήτρης Παπαστεργίου

Wednesday, 1 February 2017

Kostas Montis


                                                     Marc Chagall, lovers in the moonlight, 1938


Such a strange thing the heart.
The more you waste it
the more you have

Kostas Montis

Περίεργο πράμα η καρδιά.
Όσο περισσότερο τη σπαταλάς
τόση περισσότερη έχεις

Κώστας Μόντης

Saturday, 28 January 2017

Dimitris Papastergiou

Joaquín Sorolla y Bastida, Bacchante, 1886 


A stroll
              ...(for you)


At nights your kisses take a stroll in the gardens of my body.

They play hide and seek in the foliage,

climb up the trees and steal my fruit.

Every morning my body smells of jasmine

and bitten peach.


Dimitris Papastergiou



Σεργιάνι
              ...(για σένα)

Τις νύχτες τα φιλιά σου σεργιανούν στους κήπους του κορμιού μου.

Παίζουν κρυφτό στις φυλλωσιές,

στα δέντρα σκαρφαλώνουνε και κλέβουνε τα φρούτα.

Κάθε πρωί το σώμα μου μυρίζει γιασεμί

και δαγκωμένο ροδάκινο.


Δημήτρης Παπαστεργίου

Wednesday, 25 January 2017

Michalis Ganas

                                                        Henri Matisse, The daisies, 1939


You love me, you love me not

Where should I find
in the field 
which daisy has chosen
to dress your secret.

Michalis Ganas


Μ' αγαπάς, δε μ' αγαπάς

Που θες να βρω
μέσα στον κάμπο
ποιά μαργαρίτα διάλεξε
για να ντυθεί το μυστικό σου.


Μιχάλης Γκανάς  "Ποιήματα1978-2012", Μελάνι, 2013


Monday, 23 January 2017

Kostas Montis

         
                                                 Artemisia Gentileschi - Sleeping Venus


I know,

but I choose again

the dream...


Kostas Montis




Ξέρω,

μα επιλέγω ξανά

τ' όνειρο...


Κώστας Μόντης

Thursday, 12 January 2017

Yiannis Sclivaniotis


                                 Ivan Konstantinovič Ajvazovskij, 1859

Stalactites


Don' t step carelessly

inside the caves of your dreams

where fragile stalactites

are constantly bleeding

the biography of your substance


They risk to break


Tread with the fair weather

of a January Moon



Yiannis Sclivaniotis, Sixth sense, Kastaniotis 2016


Σταλακτίτες



Μην βαδίζετε απρόσεκτα

μες στις σπηλιές των ονείρων σας

όπου ευαίσθητοι σταλακτίτες

αιμορραγούν διαρκώς

τη βιογραφία της ύλης σας 


Κινδυνεύουν με θραύση 


Διαβείτε με ευδία Γεναριάτικης 

Σελήνης



Γιάννη Σκληβανιώτη, από τη συλλογή "Έκτη αίσθηση", Καστανιώτης, 2016

Saturday, 7 January 2017

Yiannis Tsigras

                                                     Pablo Picasso , the dream, 1932

And to wake up in the light.


You have fold, My Lord, the future  carefully,  like a towel,
In this way no omen reading is allowed
The cranes have already faded away in the west.
And the present remains in our hands
Like a statue's broken head
Not carved to talk,
In our era you have flown of glory
Of the toads, of the anemone, of the crazy birds.
Here is wisdom:
To fall asleep simply and quietly
Into a flourished verse 
And to wake up in the light.


Και να ξυπνήσουμε στο φως


Δίπλωσες, Κύριε, προσεκτικά το μέλλον, σαν πετσέτα,
Έτσι που να μην επιτρέπονται οιωνοσκοπήσεις.
Σβήσανε ήδη οι γερανοί στη δύση.
Και το παρόν μάς έμεινε στα χέρια
Όπως κομμένο αγάλματος κεφάλι
Που δε σμιλεύτηκε για να μιλάει.
Στην εποχή μας πέταξες της δόξας
Των φρύνων,της ανεμώνης, των τρελλών πουλιών.
Ώδε η σοφία εστίν:
Να κοιμηθούμε απλά και ήρεμα
Μέσα σε ανθισμένο στίχο
Και να ξυπνήσουμε στο φως. 

του Γιάννη Τσίγκρα

Wednesday, 4 January 2017

Thanassis Kostavaras

                                              Christos Bokoros , She, sleeping, 1986


Only to look at you
Even if my eyes
are two sad birds.
Even if my voice gets lost
behind an anxious smile.
Just to be worth one of your looks
is enough for me.
I get transformed.
I become air to embrace you.
I become caress and whisper.
And if I don't fly away , If I don't get lost
it 's because I can't get away from you.
I am deeply rooted in our Love.
I become a tree, full of branches and leaves
in bloom with white and red flowers
I dress up only to please you
and as if full of nightingales
I sing to you.
I talk to you in another, unknown language
I send you messages from the constellations of the dream.
I touch you like a fluff;
like a gentle breeze, deriving from an unearthly light.
I the coward, the obscure,the embarrassed
I write passionate poems to you.


Thanassis Kostavaras, "Metamorphoses in Love" from the collection "Greetings"



Και μόνο να σε κοιτάζω.
Κι ας είναι τα μάτια μου
δυο λυπημένα πουλιά.
Κι ας χάνεται η φωνή μου
πίσω από ένα φοβισμένο χαμόγελο.
Έστω και μόνο να μ' αξιώνεις μ' ένα σου βλέμμα.
μου φτάνει.
Μεταμορφώνομαι.
Γίνομαι αέρας να σ' αγκαλιάζω.
Γίνομαι χάδι και ψίθυρος.
Κι αν δεν πετάω μακριά σου, αν δεν χάνομαι
είναι γιατί δεν μπορώ να φύγω από κοντά σου
Είμαι βαθιά ριζωμένος στον Έρωτα μας.
Γίνομαι δέντρο, γεμίζω από κλώνους και φύλλα
ανθίζω σε άσπρα και κόκκινα άνθη
στολίζομαι μόνο για να σ’ αρέσω
και σαν να είμαι γεμάτος αηδόνια
σου τραγουδώ.
Σού μιλώ σε μιαν άλλη, άγνωστη γλώσσα
σου στέλνω απ’ τους αστερισμούς του ονείρου, μηνύματα.
Σ’ αγγίζω σαν χνούδι∙
σαν τρυφερή αύρα, σαν από κάποιο υπερκόσμιο φως.
Εγώ ο δειλός, ο σκοτεινός, ο αμήχανος
σου γράφω παθιασμένα ποιήματα.

Θανάσης Κωσταβάρας, ''Οι μεταμορφώσεις στον Έρωτα'' από τη συλλογή "Χαιρετισμοί"


Friday, 30 December 2016

Tassos Korfis


 Aristidis Glykas, Fearless, 1929

S/S CLEAR LOOK

How hasty, limited is my move,
with times of fixed departures and ports of call,
with steady routes, excellent weather forecasts,
on a sea free of maritime dangers and piracy.
How disgracefully I have forgotten the worm of the open sea,
the shining of the lightning, the vertigo of the tempest,
the anticipation of the new, the sailor's hand
who used to  make me lighter from the wounds of time and rust.
Everything took its place, its distance.
My first reactions for a private, secret life,
are forgotten,
the tropical seas come no longer  as a surprise to me
with their phosphorescence. There is
something beautiful between my prow and the world
something transparent.
 I can, even at this late, detect the details,
discern.


Tassos Korfis, Memories of ships


S/S CLEAR LOOK

Πόσο βιαστικά, περιορισμένα, κινούμαι, 
με χρόνους απόπλου και κατάπλου καθορισμένους, 
με σταθερά δρομολόγια, με άριστες προβλέψεις καιρού, 
σε θάλασσες ελεύθερες από ναυτιλιακούς κινδύνους 
και πειρατείες.
Πόσο χωρίς ντροπή λησμόνησα το σαράκι της ανοιχτής θάλασσας,
τη φωταψία των αστραπών, τον ίλιγγο της τρικυμίας,
την προσδοκία του καινούριου, το χέρι του ναύτη 
που με ξαλάφρωνε απ' τις πληγές του χρόνου και τη σκουριά.
Όλα πήραν τη θέση τους, τις αποστάσεις τους. 
Οι πρώτες αντιδράσεις για μια ιδιαίτερη, κρυφή ζωή,
ξεχάστηκαν,  
οι θάλασσες των τροπικών δε με ξαφνιάζουν πια 
με τους φωσφορισμούς τους. Υπάρχει 
κάτι όμορφο ανάμεσα στην πλώρη μου και τον κόσμο,
κάτι διάφανο. 
Μπορώ, έστω κι αργά, να ξεχωρίσω τις λεπτομέρειες,
να διακρίνω.  

Τάσος Κόρφης  "ΜΝΗΜΕΣ ΠΛΟΙΩΝ' Πρόσπερος ,1983

Thursday, 29 December 2016

D. P. Papaditsas


                                                              Anton Pieck, 1932

In a low voice

Because you are the first year's  swallow to pass through
the skylight flying three times in circles on the ceiling
then all the swallows together you were
Because you are a calm side of the sea where the wave
Cuts the moon into pieces and throws it on the fine sand
Because my hands are empty like walnuts whose kernel
is eaten by pests
And you filled them with your hair and your forehead
Because I pass my fingers through your hair like the wind
passes through the cypress leaves
Because I am a country house and you come alone in the summer and
you sleep
And you wake up from time to time you turn on the lamp and
you remember
Because you do remember
That's why I love you
and the sea across us wearing out to go up and down
 the trees
As we were going downhill  Varkiza
all around coloured stones followed us


Because when I lean over a well I can see the surface
of the water and say: Here is her fate and her look
Because we watched together three yellow gupsy women covered
by the red- eyes of the drunk- twilight
And we said here is fate here are loves on the road for our daily bread

 Because we watched together the three gypsy women
to come  and to  get lost
That is why I love you
And among those last birds
You are the one that escaped the pellets
 Because I am full of you and in front of everything
of thought of sense of speech
There is something yours like an athlete finishing first
Because your eyelids are moss on rock cracks
That is why I love you.

D. P. Papaditsas


Χαμηλοφώνως

Διότι είσαι το πρώτο εφετινό χελιδόνι που μπήκε απ’ το
φεγγίτη έκαμε τρεις γύρους στο ταβάνι και ήσουν κα-
τόπιν όλα μαζί τα χελιδόνια
Διότι είσαι μια μεριά ήρεμη της θάλασσας όπου το κύμα
Kόβει κομμάτια το φεγγάρι και το ρίχνει στην ψιλή άμμο
Διότι τα χέρια μου είναι άδεια σαν καρύδια που η ψίχα
τους φαγώθηκε από παράσιτα
Kι εσύ τα γέμισες με τα μαλλιά σου και το μέτωπό σου
Διότι στα μαλλιά σου περνώ τα δαχτυλά μου όπως περνάει
ο αγέρας από φύλλα κυπαρισσιού
Διότι είμαι ένα σπίτι εξοχικό κι έρχεσαι μόνη το καλοκαίρι
και κοιμάσαι
Kαι ξυπνάς πότε-πότε τα μεσάνυχτα ανάβεις τη λάμπα και
θυμάσαι
Διότι θυμάσαι
Γι’ αυτό σ’ αγαπώ κι ανάμεσα στα τελευταία πουλιά είμα-
στε μαζί
Kι απέναντί μας η θάλασσα φθείρεται ν’ ανεβοκατεβαίνει
τα δέντρα
Όπως πηγαίναμε σε μια κατηφοριά της Bάρκιζας
Kι ένα γύρω οι χρωματιστές πέτρες μάς ακολουθούσαν

Γιατί όταν σκύβω πάνω από πηγάδια βλέπω την επιφάνεια
του νερού και λέω: νά το ριζικό κι η ματιά της
Γιατί βλέπαμε μαζί τρεις τσιγγάνες κίτρινες τυλιγμένες
απ’ το κόκκινο - σαν τα μάτια τού μπεκρή - λυκόφως
Kαι είπαμε νά το ριζικό νά οι αγάπες βγήκαν στους δρό-
μους για τον επιούσιο

Γιατί βλέπαμε μαζί τις τρεις τσιγγάνες
Nά ‘ρχονται και να χάνονται
Γι’ αυτό σ’ αγαπώ
Kι ανάμεσα στα τελευταία πουλιά
Eίσαι κείνο που γλύτωσε απ’ τα σκάγια
Γιατί είμαι γεμάτος από σένα και μπρος από κάθε τι
από σκέψη από αίσθηση κι από φωνή
Eίναι κάτι δικό σου που σαν αθλητής τερματίζει πρώτο
Γιατί τα βλέφαρά σου είναι βρύα σε σχισμάδες βράχων
Γι’ αυτό σ’ αγαπώ.

Δ. Π. Παπαδίτσας ,“ΕΝΤΟΣ ΠΑΡΕΝΘΕΣΕΩΣ” (1945-1949)

Monday, 12 December 2016

C. Polyzou

Robert Cadloff , Flock



I wish to talk with the tongue

of the birds on the wires.

Not the one you hear

but the melody they draw

by the notes of their stay


Chryssanthie  Polyzou



Θέλω να μιλήσω με τη γλώσσα

των πουλιών στα σύρματα

Οχι εκείνη που ακούς

αλλά αυτή που ζωγραφίζουν

με τις νότες της παραμονής τους



Χρυσάνθη Πολύζου ( Χαρτοκόπτης 12/16)


Wednesday, 7 December 2016

Nikos Engonopoulos


Nikos Engonopoulos, Orpheus and Euridice (1958)

...
Our bodies will get lost and faded away
From us what will remain till the end of time
will be this "I love you" I have whispered to you
in our most intimate times.

Nikos Engonopoulos , Eleonora II


...
Τα σώματά μας θα χαθούν θα σβήσουν
Από μας θα μείνει μέχρι της συντελείας των αιώνων
αυτό το <<σε αγαπώ>> που σου ψιθύρισα
στις ώρες μας τις πιο κρυφές.


(Νίκος Εγγονόπουλος, Ελεωνόρα II

Sunday, 27 November 2016

Georgia Triantafyllidou

                                                      Edvard Munch , Despair, 1892 

From love


The world is full of hungry hearts.
So hungry
like dogs left forgotten on empty properties
neglected to be fed by their masters.
Hunger darkens the hearts
drives them wild in the night
and if a passer-by  happens to slow down
to reach out his hand through the bars
the hearts then rush
and this very hand from the side of the heart
even before it senses the pain
they tear it apart.

Georgia Triantafyllidou, A right to expectation (2008)

Από αγάπη


Γέμισε ο τόπος πεινασμένες καρδιές.
Τόσο πεινασμένες
σαν τα σκυλιά που τα ξεχνούν σ' άδεια οικόπεδα
και αμελούν τ' αφεντικά να τα ταΐσουν.
Η πείνα μαυρίζει τις καρδιές
τις αγριεύει μες στη νύχτα
κι αν τύχει κάποιος να κοντοσταθεί
μέσ' απ' τα κάγκελα το χέρι του ν' απλώσει
ορμούνε τότε οι καρδιές
κι αυτό το χέρι απ' το μέρος τής καρδιάς
προτού καλά καλά νιώσει τον πόνο
το ξεσκίζουν.

Γεωργία Τριανταφυλλίδου, Δικαίωμα προσδοκίας (2008) 

Thursday, 24 November 2016

E. Ch. Gonatas

                                                     Max Ernst , Self Portrait, Köln 1909

The scar


The injury heals,
its lips mingle like crimpson curtains
and years after  a mark lingers in its place
a rosy scar he bows and kisses.

They all love their wounds
They hide them behind  beautiful unwrinkled cloths,
but they know on which part of their body  they flourished,
withered, ate skin and flesh of their own.

That is why they love them
and  in times of solitude, when no one sees them,
they  bow and kiss them in adoration
their deep, dark wounds.

E . Ch. Gonatas

Η ουλή


Η πληγή θρέφει, 
τα χείλη της σμίγουν αργά σαν αυλαία βυσσινιά 
κι ύστερα από χρόνους στη θέση της μένει ένα σημάδι,  
μια ρόδινη ουλή που σκύβει και τη φιλάει.


Όλοι αγαπούν τα τραύματά τους.
Τα κρύβουν με ωραία ατσαλάκωτα υφάσματα,
ξέρουν όμως σε ποια μεριά του κορμιού τους άνθισαν,
μαράθηκαν, έφαγαν δέρμα και κρέας δικό τους.


Γι’ αυτό τ’ αγαπούν και,
σε ώρες μοναξιάς που κανείς δεν τους βλέπει,
σκύβουν και με λατρεία τα φιλούν
τα βαθιά, σκοτεινά τραύματά τους.

Ε. Χ. Γονατάς 

Saturday, 19 November 2016

Tassos Porfyris

                                            George Hendrik Breitner - Nude, ca. 1887

                  Only

                                                                "Only through sorrow" 
                                                                       V. Leondaris

Only because I miss you I write you poetry
Only for that
Because deprivation is a bad consultant
It looks for accomplices
It browses books ruminates events with drowsy eyes
It ravages the last memories  invents ways for us to
Exist away from you while your absence cannot be endured and
By the way
Which verse can bear your look or your lips
even if we don't
Say about your fingers where your little soul barrows and
Trembles for us not to get lost
Which poem takes our breath away as the sight
of your body
Tell me which.



                        Μόνον

                                                        «Μόνον δια της λύπης ...»
                                                                     Β. Λεοντάρης                 

Μόνον διατί μου λείπεις κάθομαι και σου γράφω ποιήματα
μόνον
Διότι η στέρηση είναι κακός σύμβουλος
ψάχνει για συνεργούς
Ξεφυλλίζει βιβλία μηρυκάζει γεγονότα με νυσταλέο βλέμμα
Ρημάζει τις τελευταίες αναμνήσεις εφευρίσκει τρόπους να
Υπάρξουμε μακριά σου ενώ δεν αντέχεται η απουσία κι εδώ                    
Που τα λέμε
Ποιος στίχος αντέχει το βλέμμα σου ή τα χείλη σου
κι ας μην
Πούμε για τα δάχτυλα όπου καταφεύγει η ψυχούλα σου και
Τρέμει μην χαθούμε
Ποιο ποίημα μας κόβει την ανάσα όπως η θέα
του κορμιού σου
Πες μου ποιο.


Τάσος Πορφύρης, από τη συλλογή Σώμα Κινδύνου, 2004

Συγκεντρωτική έκδοση Νεμέρτσκα Ποιήματα (1961-2011), 2013